پایگاه اسلامی شیعی رشد

(www.roshd.org)
 
 
  مناسبت نامه > شهادت امام جواد (عليه السلام) > تاريخ مناسبت: 1388/08/26    
 
 
 

باسمه تعالی

امام جواد (علیه السلام) - پایگاه اسلامی شیعی رشد
«هدفی والا»
مأمون درباره جواد الائمه (علیه السلام) به هر حیله‏اى دست زد تا بتواند آن‏ حضرت را به ورطه فساد بیاندازد و از کرامت و هیبت او درچشم و دل مردم بکاهد؛ اما نتوانست کارى کند. یکی از آن حیله ها، ازدواج ام فضل دختر مأمون با امام جواد (علیه السلام) بود.
ممکن است که بپرسیم چرا امام جواد (علیه السلام) قبول کرد با دختر مأمون ‏ازدواج کند؟ براى پى بردن به جواب این سؤال، باید به جنبش مکتبى‏اى که‏ اهل بیت (علیهم السلام) آن را رهبرى مى‏کردند و نیز به مرحله‏اى که این جنبش درروزگار امام رضا (علیه السلام) و فرزندش امام جواد (علیه السلام) رسیده بود، نگاهى بیافکنیم.
در دوران خلافت مأمون، جنبش مکتبى به نهضتى مبدل شده بود که‏ مى‏توانست خود را در حکومت وارد کند و با قرار گرفتن در زیر چتر حکومت، از آن بهره‏بردارى نماید؛ در حالیکه پیشوایان معصوم ما دست از حرکت خویش برنمى‏داشتند. به تعبیردیگر، آنان خلافت را نمى‏پذیرفتند و با آن همکارى نمى‏کردند. گواه ما بر این ادعا، موضع امام رضا(علیه السلام)در قبال مسأله ولایت عهدى بود که آن‏ حضرت‏ آن را به شرط عدم دخالت در امور حکومتى پذیرفت.
اما حضرت جواد(علیه السلام) هنگامى که دختر مأمون را به همسرى خویش گرفت، داماد خلیفه شد و از این فرصت براى انجام ‏رسالت خویش بهره‏بردارى کرد. براستى داماد خلیفه شدن چه معنایى ‏مى‏توانست داشته باشد؟
هر کس که قدم به کاخ حکومتى مى‏گذارد، ممکن است والى یک منطقه‏ یا حکمران یک شهر گردد و یا دست کم به مقام قاضى القضات دست یابد. لکن ‏امام جواد (علیه السلام)در پى هیچ یک از این مشاغل نبود. بنابر این امام جواد از رهگذر این پیمان خویشاوندى، در حقیقت به دو مقصد رسید:
اولا: با پذیرفتن ازدواج با دختر مأمون، وى را از اندیشه قتل خود منصرف کرد.
ثانیا: دست دستگاه خلافت و مأموران آن را از رساندن هرگونه‏ گزندى به رهبران و اعضاى نهضت مکتبى شیعه با این ازدواج بست.
اما در کل، آن حضرت نارضایتی خود را از وضع موجود پنهان نمی‌داشت. امام جواد(علیه السلام) از این که در کاخ هاى عباسیان به آسودگى و رفاه زندگى کند و امور دینى شیعیان و مسلمانان را به فراموشى سپارد، چندان خوشدل‏ و راضى نبود و چنین به نظر مى‏رسد که اگر شرایط براى ترک اقامت در بغداد نامساعد نمى‏بود، آن‏حضرت در آن شهر مدت درازى اقامت‏نمى‏کرد.
یکى از یارانش در این باره نقل مى‏کند که در بغداد بر امام جواد (علیه السلام)‏وارد شدم و به آسودگى و رفاهى که در آن به سر مى‏برد اندیشیدم و با خودگفتم: این مرد هرگز به وطن خویش باز نمى‏گردد! امام سر به زیر افکند و آنگاه در حالى که رنگ رخسارش زرد شده بود، سر بلند کرد و فرمود: "خوردن نان جوین و نمک نیمکوب در حرم رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) ‏براى من خوشتر از این رفاهى است که اکنون مرا در آن مى‏بینى."(1)
بنابراین حضرت با این کلام، نارضایتی خویش را از زندگی در دربار مأمون اعلام کرد؛ اما به خاطر هدف والای خود که حفظ دین خدا و گسترش معارف اسلامی بود، مجبور گشت تن به این شرایط تن دردهد.
(بر گرفته از کتاب "هدایتگران راه نور - زندگانى امام محمد تقی (علیه السلام) تألیف: آیة الله سید محمد تقى مدرسى (با تلخیص))

سایت رشد، فرارسیدن آخر ماه ذی قعده، سالروز شهادت
خورشید تابناک ولایت و ستاره رخشان هدایت،
حضرت امام محمد بن علی الجواد(علیه السلام)
را به تمام شیفتگان آن امام همام، به خصوص شما دوست گرامی تسلیت عرض می‌نماید.
 
 

پاورقی:
1- الخرائج، جلد 1، صفحه 381